Sekunda przyszłości

Elizę z odrętwiającego zamyślenia wyrwał przenikliwy dźwięk telefonu. Kobieta spojrzała na zegarek, wskazujący dwudziestą drugą i z niechęcią podeszła do aparatu.

– Słucham?

– Pani Elizo, proszę przyjść jutro punktualnie. Czeka nas mnóstwo pracy.

– I po to dzwoni pan do mnie o tej porze? – żachnęła się kobieta. – Czy ja w ciągu całej mojej kariery w pana firmie spóźniłam się choć raz?

Po drugiej stronie zapadło chwilowe milczenie pełne konsternacji.

– Cóż; robimy ważny projekt; proszę nie zapomnieć dokumentów.

– A czy ja kiedykolwiek… – Eliza nie zdążyła skończyć, bo przerwał jej  sygnał rozłączonego połączenia. Westchnęła, poszła do kuchni i wstawiła wodę na herbatę. Kiedy ten tydzień się skończy?

Szef zaczynał ją ostatnio denerwować. Czepiał się o wszystko i wydzwaniał wieczorami, żeby przypomnieć o oczywistych sprawach.

Czajnik zagwizdał, kobieta zalała herbatę wrzątkiem i chciała usiąść, kiedy znów odezwał się telefon.

– Panie dyrektorze, na Miłość Boską, obiecuję, że…

– Ekhm, to chyba pomyłka – głos po drugiej stronie stanowczo nie należał do szefa. – Bardzo panią przepraszam, że niepokoję o tej porze, ale chciałbym poinformować, że wygrała pani specjalną nagrodę. Dzwonię z firmy Gwiezdne Szczęście.

– Hmmm. – Eliza zamyśliła się, starając się sobie przypomnieć, czy brała ostatnio udział w jakimś konkursie. – Nie przypominam sobie, żebym…

– A czy nie stawiała pani kuponu na gry liczbowe w zeszłą środę?

– Tak, ale nie wypadł żaden mój numerek.

– Widzi pani, pozwoliliśmy sobie dokonać kolejnego losowania i maszyna wytypowała kupon z pani numerem seryjnym. Trafiliśmy do pani dzięki naszej kolekturze. Proszę stawić się u nas jutro popołudniu. – Mężczyzna podał adres i rozłączył się.

– Głupie żarty! – Eliza jednym haustem wypiła herbatę i poszła wziąć prysznic.

 

Następnego dnia niemal zapomniała o dziwnym telefonie z poprzedniego wieczora. W firmie wszyscy biegali jak szaleni; akurat realizowali projekt zlecony przez poważnego partnera, dotyczący podróży „z widokiem w przyszłość”. Odkąd naukowcy odkryli pewne zagadnienia czasoprzestrzeni, naukowcy czasem mogli, przy odpowiedniej prędkości specjalnej kapsuły, zobaczyć kilka sekund kolejnych dni. Pracowano już nad możliwością spojrzenia w dalszą przyszłość. Teraz jednak Wielki Uniwersytet dawał możliwość zobaczenia jutra najbogatszym obywatelom.

O siedemnastej Elizaa ledwo stała na nogach; w ciągu dnia zdążyła przegryźć zaledwie małą kanapkę i w pośpiechu napić się kawy; była głodna, spragniona i marzyła tylko o prysznicu, obejrzeniu dobrego kryminału i położeniu się wcześnie spać.

Wyszła pospiesznie z firmy i skierowała się na przystanek. Nagle usłyszała za sobą szybkie, męskie kroki.

– Proszę zaczekać!

Złodziej albo zboczeniec nie wołałby chyba tak głośno, zwracając na siebie uwagę innych przechodniów. Eliza przystanęła więc i zaczekała na mężczyznę; był wysoki, szczupły i szpakowaty. Dogonił ją i łapiąc ciężko oddech, poprosił ręką, by dała mu chwileczkę.

– Witam; jestem z Gwiezdnego Szczęścia. – Wysapał w końcu. – Zapraszaliśmy panią na spotkanie.

– Faktycznie; ale skąd pan wie, że to ja?

– Współpracujemy z Wielkim Uniwersytetem, który dał pani firmie zlecenie. Po nitce do kłębka, trafiłem do pani. – Mężczyzna uśmiechnął się nieznacznie. – Wygrała pani nagrodę: może pani zobaczyć przyszłość. Co pani na to?

– Za darmo?

– Przecież kupiła pani los, prawda?

– Ależ to przecież droga sprawa!

– Nie zapłaci pani już ani grosza. Proszę stawić się u nas w sobotę rano.

Mężczyzna ukłonił się uprzejmie o odszedł. Eliza patrzyła za nim zdumiona.

„Właściwie, czemu nie” – pomyślała. – „Nigdy wcześniej nic nie wygrałam, coś mi się od życia należy”.

 

Eliza ani się spostrzegła, kiedy minął tydzień. Miała tremę. W końcu zobaczyć kilka sekund przyszłości to nie byle co. Może dzięki temu dobrze wywiąże się z projektu?

 

– Czy jest pani gotowa? – czarnowłosa kobieta starannie upięła wszystkie czujniki na głowie Elizy i sprawiła pasy bezpieczeństwa.

– Myślę, że tak.

– Kiedy kapsuła ruszy, proszę patrzeć wprost przez siebie, w to okienko. Później może się pani czuć trochę skołowana; proszę siedzieć spokojnie, zajmiemy się panią.

Eliza została w maleńkiej kapsule zupełnie sama. Nogi zaczęły jej cierpnąć; przygotowania trochę trwały, a tu nie było się jak ruszyć.

Kapsuła zaczęła się trząść i rozpędzać. Świat za okienkiem migał coraz szybciej i szybciej…

 

– Profesorze, pomocy!

– Co się stało?!

– Kapsuła!

– Co, kapsuła?

– Znikła i nie wróciła! Minęło już dziesięć minut!

– I dopiero teraz mi to mówicie?! – profesor zrobił się czerwony na twarzy i ruszył pędem do Pomieszczenia Startów. Sprawdził wszystkie wskaźniki po kolei.

– Nie widzieliście, że ciśnienie w tunelu się zmieniło?!

– Przy starcie miało idealną wartość… Co teraz?

– Wybraliśmy na królika doświadczalnego samotną kobietę; chyba, że jest coś o czym nie wiem?

– Wszystko sprawdziliśmy…

– Siadajcie, róbcie obliczenia i szykujcie kapsułę XI-Zet 1000; tak czy owak mamy niewiele czasu.

 

W poniedziałek Eliza nie pojawiła się w pracy. Wprawdzie dzwonił ktoś podający się za jej siostrę i powiedział, że kobieta jest chora, ale dyrektorowi od razu wydało się to podejrzane. Pamiętał, co widział podczas zafundowanej mu przez Uniwersytet przejażdżce w przyszłość: Elizę w jakimś nowoczesnym pojeździe; była zamyślona i smutna, jakby za czymś tęskniła. Dlatego ostatnio tak często do niej wydzwaniał. Była jego najlepszą pracownicą, więc zależało mu na niej.

Trzeba będzie zadzwonić…

– Halo, czy mogę rozmawiać z Profesorem? Dzień dobry, muszę z panem porozmawiać o pewnej osobie; bardzo proszę…